Ze zijn vaak zo stom. Als je nu een prins bent die wel eens spreekt over maatschappelijke verantwoordelijkheid, en je zit met drie grote boerderijen die je grootmoeder heeft laten bouwen, en je hoeft maar met je vingers te knippen of er staan adviseurs klaar om alles uit te zoeken wat je wilt, cultuurhistorisch, architectonisch, technisch - dan ga je toch niet plompverloren bekendmaken dat je die ouwe meuk wilt slopen om er moderne kasten van villa's neer te zetten? Wéét de PvO wat patserig gedrag is, en dat je dat beter (desnoods tegen je opwellingen in) kunt vermijden?

Wassenaar, waar zich dit alles afspeelt, is de bakermat van de verbouwde boerderij. Al ruim tachtig jaar geleden werden hier boerderijen verbouwd tot grote, romantische woonhuizen - 'eengezinswoningen', zoals de prins het wil noemen. De eerste was de Hoogwerf, op landgoed Marlot, sinds jaar en dag een restaurant. De tweede boerderij Duinrell, verbouwd in 1930 door Constance barones van Zuylen van Nijevelt, wier zoon er nog woont: keurige mensen ook nog. Al was de prins maar even gaan rondkijken, dan was hij misschien op betere ideeën gekomen. Maar helaas, dat zit er gewoon niet bij. 

Trommelaartjes, fluitspelertjes, gitaar- en tamboerijnspelertjes op een feestjurk: wie bedenkt zoiets vrolijks? 

'Hij maakt goede schilderijen maar je kunt ze niet goed zien, want er zitten overal geslachtsdelen voor.' Ik geloof dat Renate Rubinstein dat schreef over de schilderijen van Melle. Het geeft mooi weer hoe het voelt om zulke schilderijen te zien - natuurlijk is het preutsheid waar je last van hebt, maar dat kun je niet helpen.

Waarom zou je eigenlijk geslachtsdelen schilderen? Het hoeft toch niet? (Hihi, voor je het weet klink je als de mensen die, jazeker, helemaal voor de vrijheid van meningsuiting zijn maar toch vinden dat bepaalde dingen gewoon niet kunnen.) Ik ben niet tegen het schilderen van geslachtsdelen. Maar de uitnodiging voor de tentoonstelling Schaamstukken van Ina van Zyl in het Haags Gemeentemuseum heb ik weggegooid, omdat ik het zo'n naar plaatje vond. Kijk hier.

En nu schrijft Gijsbert van der Wal een heel aardig, groot stuk over diezelfde tentoonstelling in NRC Handelsblad. Heb ik me vergist? Geslachtsdelen zijn net zo verschillend als gezichten, zegt Gijsbert: dat maakt ze interessant om te schilderen. Hij weidt leuk uit over precedenten, haalt er natuurlijk L'origine du Monde bij van Courbet, en een mooi detail uit een schilderij van Jan Gossaert. Grote schilders allebei.

Maar ik geloof toch niet dat ik me vergist heb, want een goede schilderes noemt hij Ina van Zyl nu ook weer niet. Hij bevestigt veeleer mijn indruk dat ze akelige, grauwe schilderijen maakt, die niet zouden worden opgemerkt als er geen genitaliën op stonden. En die vergelijking met gezichten is echt onzin. Oren zijn ook allemaal verschillend, wat zeg ik, borden stamppot zijn verschillend. Maar om er interessante kunst van te maken moet je gewoon goed zijn. En dan nog zou ik misschien die oren kiezen, of die borden stamppot. 

Ons korte, brede straatje wordt steeds mooier. Vooral de retro-look straatlantarens vervullen ons met trots: heel wat beter dan een fabriekslamp aan een kabel tussen de huizen, zoals eerst. De stoepen zijn verbreed, hun feestelijk slingerende randen omsluiten een paar gezellige parkeerhaventjes. Ze lijken bestemd voor niets dan kleine, sympathieke katalysatorauto's. Hoe het met de Volvo station van buurman H. moet, en met de terreinwagen (of zijn het er twee?) van die vent aan de overkant, weet niemand. Zou het stadsdeel denken dat ze die nu beschaamd zullen wegdoen, omdat ze niet meer in ons straatje passen?

Dat is een interessant vraagstuk, want tot op zekere hoogte werkt het natuurlijk zo. (Zo hopen we allemaal dat het dank zij de nieuwe keurigheid weldra zal zijn afgelopen met de vuilnisbelten rond de afvalcontainers.) Maar de grens tussen vooruitzien en wishful thinking is erg dun. Sommige mensen zien hem zelfs helemaal niet. 

'Welcome home', zei de zwartbebrilde directrice met een vriendelijke glimlach tegen de SM-businessclub-leden, die een exclusieve voorbezichtiging kregen in de gerestaureerde zalen van het museum. Hoe ze dat precies bedoelde bleef in het midden, maar iedereen vond het natuurlijk fijn om weer eens binnen te zijn.

De zalen waren mooi en erg leeg, op de conceptuele kunstwerken na die er onder de vage titel Taking place te zien zijn - 'video- en audio-installaties, interventies in het gebouw, performances en grafische vormgeving'. Ach ach ach. Op de begane grond de expositie Monumentalisme van het hippe Stedelijk Museum Bureau Amsterdam: curatorenkunst van een stroperige diepzinnigheid, gemaakt op het thema 'nationale identiteit'. Ach en re-ach.

Er is ook een nieuw geschenk van de Vrienden van het Stedelijk Museum: een 'werk' (tekst op muur) van de oude Lawrence Weiner, even stupide als al zijn andere werken - waarvan het Stedelijk er blijkens de museumwebsite nu niet minder dan 79 bezit. Hoera!

Grappig genoeg werd ik er niet somber van; ik kreeg juist het optimistische gevoel dat het allemaal niet meer lang kan duren. Dat iedereen binnenkort toch zal zien dat de 'conceptuele kunst' méér dan uitgeput is. Beeldende kunst heeft te maken met waarneming, met schoonheid, met vakkundigheid en originaliteit - op een gegeven moment dringt dat wel weer door.

Intussen is het een troost dat die monstrueuze nieuwbouw bestemd is voor de hedendaagse spullen, terwijl de gerestaureerde oude zalen van het Stedelijk, als alles af is, zullen worden gevuld met wat zij hun 'klassiek-moderne collectie' noemen. De tientallen oude museumaffiches die nu al in de benedenhal te zien zijn, zijn een voorbode: dat zal mooi zijn.

Terwijl andere politici vakantie namen en/of zaten te klagen over een toekomstig kabinet met 'gedoogsteun' van de PVV -- en de demissionaire premier moppen tapte die te plat zijn voor woorden -- deed Emile Roemer het enige dat een fatsoenlijke politicus nu kon doen. Point besoin d'espérer pour entreprendre - maar je werkt aan een alternatief! Wat hoop ik dat hij succes heeft - ondanks de pijnlijk slappe reactie van Job Cohen, de voormalige hoop van het land. 

Zondagavond 22 augustus, 20.13 uur in de havenkom (aan de Waddenkant) voor de Lorentzbrug, in de Afsluitdijk bij Kornwerderzand.

Wat deed ik 's avonds laat voordat ik breide? Ik weet het nu al niet meer. Een maand geleden, verwaaid in Harlingen, liep ik langs een wolwinkel en stapte, gedreven door een geheimzinnig instinct, naar binnen. Gisteravond was mijn tweede breiwerk af. Het eerste was een babydekentje, zacht als verse sneeuw voor een meisje dat intussen voorspoedig is geboren; het tweede een grote roze sjaal voor mezelf.

Het was leuk te ervaren hoe steken en vaardigheden opdoemen uit een diepte waar ze 25 jaar hebben liggen slapen. Héél even twijfel: averecht...? O ja, zo. Een fractie langer duurde afkanten, maar ook dat is nu twee keer gelukt. Wat het volgende wordt weet ik niet. Een zeemanstrui? Hoe dan ook, breien necesse est, voortaan. 

Twee heren wandelden langs de Prinsengracht. Niet het begin van een mop, maar van een project dat twee jaar zou duren en zou uitmonden in een boek: Prinsengracht. De heren zijn Lodewijk Brunt en Kees Tamboer, respectievelijk socioloog en journalist. Nooit kan een gracht (en ik denk ook nooit een straat) aan zo'n nauwgezette inspectie zijn onderworpen als deze, de leukste gracht van Amsterdam.

Brunt en Tamboer noteerden honderden verhalen, niet in reisgidsen- of architectuurhistorici-taal maar gewoon, in mensentaal, wat des te toepasselijker is omdat de Prinsengracht zo'n menselijke gracht is. Soms mopperen ze op het stadsbestuur of een monumentenbobo (Vincent van Rossem, die die onooglijke, afgedankte bibliotheek wil bewaren) en nooit zijn ze bang om serieus in te gaan op details, of de geschiedenis van iets. Brunt maakte de honderden kleurenfoto's die het boek tot zo'n vrolijk geheel maken. Terwijl ik dit schrijf zit ik er steeds in te bladeren om te zien welk verhaal ik er eens uit zal lichten, maar ik kan niet kiezen: u moet zelf maar kijken. 

Renate Rubinstein heeft eens geschreven over het mannenjasje, het 'colbert' zogezegd, dat zij zojuist had ontdekt als ideale dracht. Al die zakken! De klacht over het ontbreken van zakken in dameskleding is al oud: een vriendin stuurde een knipsel uit het Rotterdamsch Nieuwsblad, eind september 1915, over de terugkeer van de zak in dameskleding, gespot op een modeshow in Berlijn.

Het heuglijke feit werd in verband gebracht met de oorlog. Vrouwen hadden, nu alle mannen naar het front waren vertrokken, praktische kleding nodig. Eens kijken, dacht ik: de Gracieuse, toonaangevend modetijdschrift van 1862 tot 1936, staat niet voor niets op de website van het Geheugen van Nederland. En ja hoor, begin 1916, zie onderstaand prentje. Een dame met een hand in haar zak. Nu ja, een paar vingers - het moest natuurlijk wel damesachtig blijven.